Lieve Hans,
 
Ik denk vaak terug aan die avonden dat we samen op het balkon zaten, terwijl de wereld stil leek. De lucht rook naar regen, het huis was donker en rustig, en alleen wij twee waren er nog. Jij pakte mijn hand en keek me aan, zacht maar vastberaden, en zei: “Dit is genoeg. Dit is alles wat ik nodig heb.” Op dat moment voelde ik niet alleen je warmte, maar ook je kracht die ik zo nodig had, toen alles om mij heen onzeker en zwaar voelde.
 
De ziekte heeft me zoveel afgenomen. Mijn energie, mijn vrijheid, mijn zekerheid over mijn eigen lichaam en wat de toekomst zou brengen. Er waren dagen dat ik me bijna volledig verloren voelde, bang dat ik een last voor jou en het gezin zou zijn, dat ik jullie zou teleurstellen. Maar jij bleef altijd bij me, onvoorwaardelijk. Je hoefde niets groots te doen, alleen er zijn was genoeg. Je hand op de mijne, je blik, je stilte wanneer woorden tekortschoten, dat droeg me door momenten heen waarin ik dacht dat ik het niet meer kon.
 
Dankzij jou heb ik geleerd om mijn kwetsbaarheid toe te laten zonder me schuldig te voelen. Wanneer mijn kracht afnam, nam jij het op. Wanneer mijn moed slonk, gaf jij me hoop. Jij bent het licht dat niet flikkert, ook op de dagen dat ik nauwelijks kon glimlachen. Dankzij jou kon ik doorgaan, kon ik de situatie onder ogen zien en ondanks alles blijven leven, blijven liefhebben.
 
Ik ben ook zo dankbaar voor hoe jij ons gezin draagt. De kinderen voelen jouw liefde elke dag, en door jou zien zij ook hoe je standvastig en zacht tegelijk kunt zijn. Jij hebt me laten zien dat ik, ook al voel ik me zwak, nog steeds een moeder ben die er toe doet. Jij geeft ons houvast, en dat geeft mij kracht om door te gaan, zelfs op dagen dat alles te veel lijkt.
 
Wat ik het meest waardeer, is hoe je altijd oog hebt voor de kleine dingen. Een hand op mijn rug, een kop thee op precies het juiste moment, een glimlach die zegt: “Ik ben er.” Jij draagt mijn angsten en vermoeidheid met me mee, zonder oordeel, zonder haast. Dankzij jou voel ik me veilig, kan ik blijven hopen en kan ik blijven voelen, kan ik ons gezin blijven dragen zoals jij ons draagt.
 
Ik hou van je dieper dan woorden ooit kunnen zeggen. Elke dag ben ik dankbaar dat jij aan mijn zijde bent en dat ik dankzij jou, ondanks de angst en onzekerheid, het leven vol liefde kan blijven zien. Dankzij jou durf ik te voelen, te hopen, en te blijven vechten, niet alleen voor mezelf maar voor ons gezin, voor onze kinderen en voor alles wat we samen hebben opgebouwd.
 
Liefs Ans